تو الاچیقی که شام می خوردیم پر مورچه بود. دید حواسم به اوناست گفت می دونستی اگه دورشون با ماژیک یا خودکار یه دایره بکشی جوری که واضح باشه فک میکنن با یه سد طرفن و نمی تونن ازش بیان بیرون ؟! نمی دونستم ! با خودم فکر کردم چون قدرت این رو داریم که سرنوشت مورچه ی بدشانسی که گیر افتاده رو تعیین کنیم حتی تماشای سرگردونیش تو زندون خیالیش می تونه واسمون جالب باشه ! بعضی وقتا..فقط بعضی وقتا..به نظر میرسه این دقیقا همون کاریه که خدا داره انجام میده !

راستش خوش خبر نیستم از نتیجه :/ قرار بر این بود که چراغونی کنم اینجارو..از این مزخرفات حباب دار که میزنی روشون ازشون قلب و گل و بلبل میریزه جور کنم. اما نشد! و من صبر کردم تا استوپید کوکیِ امشب این حرفارو تایپ کنه. خواستم یادداشت (به معنای واقعیِ کلمه یادداشت) عجیبی رو واسه خودِ ده سال دیگه م ثبت کنم. چون ده سال دیگه..دقیقا ده سال دیگه ۳۶۵۰ شب دیگه که بخوابم ،من دیگه فقط یه دختربچه ی خیال پرداز که نصف شبا از گوگل مپ ویو ی خیابون ها و کوچه پس کوچه های بروکلین و منهتن رو تماشا می کنه نیستم.. و بالاخره یه غروب ترجیحا خنک از یکی از خونه های آجر نمای این خیابون بی

برای من شبیه دوستی خیالیه معمولا شب ها پیدایش میشه. گاهی فکر می کنم روزها دوست خیالی ادم های دیگه است یا شاید جای دیگه زندگی دیگه ای داره. مثلا می تونه در یکی از ساحل های بالی میوه های استوایی بفروشه,می تونه صبح ها توی متروی قدیمی پاریس نوازنده باشه یا در کوچه های هاوانای کوبا به ادم های خسته سیگار مجانی تعارف کنه و قدم بزنه! ماشینش رو که معمولا بوی ادکلن گرم میده کنار خونه م پارک می کنه و سوار میشم.به سمت جایی نامشخص حرکت میکنه.هیچ کدوم معمولا حرف نمی زنیم.گاهی من چیزی میگم و اون نمیشنوه.گاهی هم اون حرف می زنه و من نمیشنوم.اون به خیابونا و جاده زل می ز